Rasgroep Retrievers, Spaniels en Waterhonden
De rasgroep Retrievers, Spaniels en Waterhonden wordt ook wel aangeduid met de benaming: Niet-staande Jachthonden. Deze benaming geeft al enigszins aan, dat de rassen uit deze rasgroep het wild niet voorstaan. De rassen uit deze rasgroep hebben voornamelijk als functie het apporteren van het wild. Zowel wild dat is afgeschoten, als wild dat is aangeschoten brengen zij feilloos terug bij hun baas.
De Retrievers en Waterhonden worden veelal gebruikt voor het apporteren van wild dat in het water neerkomt. Door hun specifieke bouw kunnen zij hun functie als in het water apporterende hond goed uitoefenen. Zij moeten immers kunnen zwemmen met het wild in hun bek gehouden boven het water.
Tot de bekende Retrieverrassen behoren de Labrador en Golden Retriever. Honden van deze rassen zullen zowel in de zomer als in de winter elke plas met water als speelplaats zien. Minder bekend zijn de Nova Scotia Duck Tolling Retriever en de Curly Coated Retriever. De Canadese Toller, de afkorting van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever, heeft in zijn oorsprongsland een overeenkomstige functie met het Kooikerhondje in ons land. Beide worden gebruikt om de eend naar de jager te lokken. Ons Kooikerhondje is echter ondergebracht in de sectie Spaniels, terwijl de Toller bij de Retrievers is ingedeeld.
Ook de verschillende Spanielrassen behoren tot deze rasgroep. Kenmerken de Retrievers en Waterhond zich door hoofdzakelijk apporteerwerk te verrichten in het water, de Spaniels zijn betere apporteerders op het land, hoewel zij een duik in het water niet schuwen. De kleinere Spaniel werd vroeger voornamelijk gebruikt voor de jacht op gevogelte. Hierbij werden netten gebruikt, waarbij de hond eveneens in het net werd gevangen en daar tezamen met de buit wachtte op de jager om verlost te worden.
Spaniels kennen we in verschillende rassen, die elk hun eigen gebruik hebben. De vraag is of dat ook gezegd kan worden van de Amerikaanse Cocker Spaniel. Zoals wel meer wordt gezien bij de Amerikaanse rassen is de Amerikaanse Cocker Spaniel voorzien van een schitterende vacht die niet erg uitnodigend is om mee op jacht te gaan. De Spaniels bestaan uit een aantal verschillende rassen die gefokt zijn ter aanpassing aan wildsoort en terrein, zodat iedere Spaniel zijn eigen specialiteit heeft. Kenmerkend voor alle Spanielrassen is dat het vrolijke honden zijn, die al lopend constant met hun staart dienen te kwispelen, waarbij het kwispelen wordt versterkt bij het signaleren van het wild.
Als de F.C.I.-rasgroepindeling erop wordt nagezien, blijkt dat per land slechts één waterhond wordt beschreven. Slechts vijf rassen behoren tot deze sectie, waarvan de bekendste ras de Wetterhoun is. Een oud Fries ras, dat gekenmerkt wordt door een dikke astrakanvacht, die de hond moet beschermen tegen het koude water.
Opmerkelijk in verschijning is de Portugese Waterhond. Hij heeft het leeuwentoilet dat we ook bij de Poedel kennen. Zijn borst, hoofd en benen zijn bedekt met een aanzienlijk hoeveelheid haar evenals het puntje van zijn staart. De overige delen van het lichaam zijn voorzien van zeer kort haar, dat geschoren lijkt en ook vaak is.
De rassen uit deze rasgroep worden gebruikt voor het drijven onder het geweer. Dat wil zeggen zitten of liggen wachten, vlak voor de jager uit, met opstoten van het wild tot de jager dit goed onder schot kan nemen. Tenslotte wordt het wild door de hond geapporteerd.
Als huishond is met name de Engelse Cocker Spaniel gewild om zijn vriendelijke karakter en zijn gemakkelijke aanpassing aan de huiselijke omstandigheden. Wel hebben zij veel beweging nodig en zullen los in het bos het jachtinstinct nog wel eens laten gelden.
